در دمشق در آخريات شعبان سنهء 776 پس ديدم او را كه دريايى است بىپايان ، و اجازه داد مرا به جميع آنچه جايز است از او روايت آن . پس وفات كرد در دوازدهم ذى القعدهء سال مذكور به دمشق و مدفون شد به صالحيه ، پس نقل شد به موضع ديگر و نماز كرده شد بر او در فضاى قلعه ، و حاضر شدند به جهت نماز بر او بيشتر از معتبرين دمشق . و او امامى مذهب بود بدون شك و ريبى ، تصريح كرد خودش به همين و من شنيدم از او ، و انقطاع او به اهل بيت عليهم السّلام معلوم بود « 1 » - انتهى . فقير گويد كه ، از فرمايش شيخ شهيد رحمه اللّه معلوم شد كه وفات قطب الدين مذكور در سنهء 776 بوده پس آنچه در نخبة المقال است كه وفاتش در سنهء 706 است كه موافق است با عدد « الخلود له » . ظاهرا در نسخهء ايشان عدد هفتاد از سه سقط شده بود لاجرم ايشان چنين ضبط كردند : قال رحمه اللّه في باب المحمّدين : بنو محمّد أو لو التمكين * فمنهم الرازى قطب الدين أجازه الفاضل و هو جلّله * عنه الشهيد قبضه « الخلود له » . و نيز از كلام شيخ شهيد رحمه اللّه ظاهر شد كه قطب رازى از علماى اماميه - رضوان اللّه عليهم - بوده و به علاوه شهيد ، ديگران نيز گفته‌اند « 2 » و از او تجليل نموده‌اند ، چنان كه علماى جمهور نيز از او تجليل و توقير نموده‌اند و در كتب و تراجم خويش آن جناب را ذكر كرده‌اند ، و مير سيد شريف و غير او بر او تلمذ كرده‌اند ، لكن صاحب روضات با آن‌كه در ترجمهء ملا سعد تفتازانى تصريح به تشيّع او نموده ، لكن در ترجمهء او حكم به مخالفيت او فرموده و بر عامى بودنش اصرار بليغ نموده . و شيخ استاد محدّث نورى رحمه اللّه در خاتمهء مستدرك ، انتصار از قطب نموده ، و كلمات صاحب روضات را نقل فرموده و به بسط تمام رد نموده و در آخر آن طريفه‌اى فرموده كه نقلش در اين‌جا مناسب است و از حق تعالى مسألت مىنماييم كه اين هر دو عالم متبحّر را مغمور در رحمت واسعهء خويش فرمايد و اين حقير را با ايشان در

--> ( 1 ) . مجموعة الشهيد ، ص 399 ( 2 ) . از جملهء مؤلفان امل الآمل ؛ رياض العلماء ؛ مجالس المؤمنين ؛ اعيان الشيعه ؛ الذريعه و . .